Vrijdagavond voor het eerst naar de heropende grote zaal van Vredenburg geweest. De inleiding was een sof, onverstaanbaar en met klapperende deuren van mensen die op zoek waren naar hun zitplaats. De nummering van de zitplaatsen is niet logisch. Wij hadden ook moeite onze plaats te vinden en toen we die vonden zaten er andere mensen die overtuigd waren dat zij goed zaten. De muziek was wel mooi. De mis van Dvorak was schitterend. Ik heb hem ook een keer mogen zingen, maar het Groot Omroepkoor zal het ongetwijfeld beter hebben gedaan. Ontspannen zitten is er in de zaal ook niet bij. Nauwelijks beenruimte en een rechte achterkant. We zullen er het mee moeten doen. Dit weekend wil Lilian een flinke slag maken met de renovatie van de slaapkamer voor. Zaterdagochtend vroeg staat broer Frits voor de deur. Hij wil de herdenking van de Airborne landing meemaken en gaat er op de fiets heen. Als ik even later met trein naar Arnhem ga voor boodschappen weet ik niet wat ik zie: het hele stationsplein staat vol mensen. Het blijkt dat de pendelbussen muurvast staan in vele verkeer en de treinen leveren steeds weer nieuwe hordes mensen aan. Uiteindelijk komt iedereen toch wel op tijd op zijn bestemming, want door de mist kan er pas na twee uur 's middags een eerste dropping plaatsvinden. In groepjes van vier vliegtuigen komen ze steeds recht over mijn huis gevlogen. Achter de molen kan ik zelfs de parachutes zien.
Zondag willen we er toch nog even uit. Het wordt het Wageningse Engpad. We kunnen zo drie vliegen in een klap slaan: een wandeling maken, groente van de tuin halen en een wijntje proeven (het is open wijngaardendag). We stallen onze fiets op het tuincomplex op het Honingblok.Vandaar lopen we naar het andere complex van De Nieuwe Ronde. Vlak daarna gaan we leuk paadje langs de rand en door het bos in. De Eng bestaat uit vele kleine percelen, soms bos, meestal weiland, akkers en volkstuinen. Na enige omzwervingen komen we aan de andere kant van het Honingblok uit. Hier houden we een lunchpauze en gaan daarna verder naar de wijngaard Wageningse Berg. De druiven hangen er prachtig bij.
Aan de hekken zijn A4-tjes opgehangen: Wegens plotselinge verhuizing van de wijnkelder kan het open weekend helaas gaan doorgang vinden. Dat is even een domper, maar ze zetten onze wandeling voort in het landgoed Oranje-Nassau' s Oord. Koning Willem III kocht dit landgoed in 1883 vooral voor zijn door heimwee geteisterde echtgenote. Op de plaats van een buitenhuis werd een paleis gebouwd. Emma heeft er maar enkele zomers gebruik van gemaakt. Zij schilderde graag, terwijl Willem III zich met houtsnijwerk bezig hield. Na haar regentesseschap deed zij afstand van het landgoed om er een sanatorium te vestigen. Het paleis is in de laatste oorlog vernield. Het sanatorium is er nog steeds, alleen heeft het een andere bestemming gekregen. Als we het landgoed weer uitlopen zien we een Merians borstel op een hek zitten. Eens in de paar jaar kom ik deze zeer opvallende rups tegen. Zijn naam dank hij aan Merian die hem afbeeldde en beschreef en aan de vier borstels op zijn rug. Door zich te krommen komen de zwarte vlakken vrij. Tezamen met de rode pluim moet dit vijanden afschrikken. Het is de rups van een minder kleurige nachtvlinder.
Als we de verkeersweg overgestoken zijn lopen we verder over de bergrand van de Wageningse Berg. De vergezichten over de Rijn en de Betuwe zijn hier altijd prachtig.
Veel bloemen zijn hier niet meer op een perk asters na.
Wel opvallend is een bushalte midden in het arboretum. Neem me niet kwalijk het is een bzz-halte.
Wilde bijen kunnen hier gebruik maken van een luxueus hotel.
Ook het Wageningse Engpad kan onze goedkeuring wegdragen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten